भिऊ नकोस, स्वामी पाठीशी आहे
जेव्हा अंधार दाटतो मनात,
आणि वाट दिसत नाही...
एक आवाज येतो कानात...
भिऊ नकोस, भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे,
संकटांच्या वादळातही, स्वामी तुझ्या साथी आहे.
अशक्य ते शक्य करतील, अक्कलकोटचे स्वामी,
श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ!
मंगळवेढ्याच्या रानात, बसप्पा गेला मागे,
सर्पांनी भरली होती भूमी, भीतीचे काटे जागे.
"एक उचल," स्वामी म्हणाले, त्याने हात पुढे केला,
विश्वासाच्या स्पर्शाने तो, सर्पही सोन्याचा झाला.
बाळप्पाने संसार सोडला, स्वामीसेवेला राहिला,
कधी राग, कधी अबोला, सारा मार त्याने साहिला.
परीक्षेच्या आगीत तापून, सोने खरे झाले,
पादुका आणि झोळी देऊन, स्वामींनी जवळ केले.
भिऊ नकोस, भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे,
परीक्षा जरी कठीण असली, स्वामी तुझ्या साथी आहे.
श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ!
अठराशे अठ्ठ्याहत्तर, चैत्र वद्य त्रयोदशी,
वटवृक्षाच्या छायेखाली, स्वामी निघाले स्वगृहाशी.
भक्त रडले, गाव थांबले, डोळे झाले ओले,
"हम गया नहीं, जिंदा है," स्वामी हसून बोलले.
देह गेला, वचन राहिले,
फोटोखाली शब्द कोरले,
घराघरात, मनामनात,
स्वामी आजही जागे उरले.
दत्तपरंपरेचा तोच धागा, अहिल्यानगरी पोचला,
एकमुखी दत्ताच्या दारी, भक्तांचा जीव वाचला.
भीती घेऊन या रे सारे, विश्वास घेऊन जा,
डांगे गल्ली, माणिक चौकी, गुरुचरणी नमा.
भिऊ नकोस, भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे,
अक्कलकोटचा स्वामी आणि, एकमुखी दत्त साथी आहे.
अशक्य ते शक्य करतील, गुरुदेव माझे स्वामी,
श्री स्वामी समर्थ, श्री गुरुदेव दत्त!
भिऊ नकोस... मी तुझ्या पाठीशी आहे...
श्री स्वामी समर्थ.